Symptomen:

Glaucoom begint meestal sluipend en wordt in het begin niet opgemerkt. Als de uitval toeneemt, wordt het gezichtsveld kleiner. Het gezichtsveld is datgene wat u ziet als u recht vooruit kijkt. De oogarts kan vaststellen dat u glaucoom hebt met:

• het meten van uw oogdruk;
• het bekijken van uw oogzenuw;
• het doen van verschillende onderzoeken, onder andere een gezichtsveldonderzoek.

Soms begint glaucoom acuut, met een pijnlijk en rood oog. U kunt hierbij ook klachten krijgen als hoofdpijn en misselijkheid. Het is belangrijk om bij deze klachten snel een arts te waarschuwen, omdat uw oogzenuw al na één of twee dagen onherstelbaar beschadigd kan zijn.

Oorzaken:

De belangrijkste risicofactor voor glaucoom is een verhoogde oogdruk. Dit kan ontstaan doordat het afvoersysteem van het oogkamerwater deels verstopt is. Dit kamerwater wordt in het oog zelf aangemaakt en helpt met het in stand houden van de bolvorm van uw oog. Als er wel kamerwater wordt aangemaakt, maar dit niet meer wordt afgevoerd, wordt uw oogdruk hoger.

De kans dat u glaucoom krijgt, is groter:

• naarmate u ouder wordt;
• als familieleden van u glaucoom hebben;
• als u sterk bijziend bent;
• bij gebruik van bepaalde geneesmiddelen/oogdruppels (prednisonachtige middelen);
• bij hart- en vaatziekten.

Onderzoek en diagnose:

De belangrijkste onderzoeksmethoden bij glaucoom zijn:

• Oogdrukmeting. 
• Beoordelen van de kamerhoek (gonioscopie).
• Oogspiegelen (het beoordelen van het netvlies en de oogzenuw).
• Gezichtsveldonderzoek.
• Beoordelen van de zenuwvezellaag dikte met behulp van Optical coherence tonometrie (OCT).

Zelf oogdruk meten:

Het is erg belangrijk uw oogdruk goed in de gaten te houden gezien dit gedurende dag kan veranderen. U kunt dit eenvoudig doen doormiddel van een handheld  Icare Home2 tonomoter (oogdruk meter).